เด็กน้อยเอ๋ย เธอมักจะมองแต่เบื้องหน้า มีจุดหมายให้มุ่งไป มีอะไรให้ไขว่คว้า
เด็กน้อยเอ๋ย ไม่ว่าเธอจะพูดว่าเธออยู่กับปัจจุบัน หรือจมอยู่กับอดีต ตาของเธอก็มองไปข้างหน้าเสมอ
เด็กน้อยเอ๋ย ถ้าเธอโตขึ้น เธอจะหัดอยู่ปัจจุบันให้มากขึ้น และเมื่อไรที่เธอเริ่มโรยรา เธอจะเริ่มหันกลับไปมองเส้นทางที่เธอผ่านมา
ถนนที่เธอเคยเหยียบย่ำ
คนที่เธอเดินผ่าน
คนที่เดินผ่านเธอ
คนที่ทักทายเธอในวันก่อน
คนที่อยู่กับเธอจนวันสุดท้าย
เขาเพิ่งจากไปเมื่อวานนี้เอง
เธอจะจำภาพๆนั้นได้อย่างเลือนลาง ถ้าเธอยังเป็นเด็ก
แต่ภาพทุกภาพกลับแจ่มชัดขึ้นอย่างน่าใจหาย เมื่อรู้ว่าเวลาผ่านมานานเพียงใด
เธออาจอยากหรือไม่อยากย้อนกลับไปวันนั้นเพื่อแก้ไขอะไรบางอย่าง
แต่เธอจะรู้สึกแจ่มชัดว่าวันนี้และพรุ่งนี้ของเธอจะเป็นอย่างไร
ชีวิตเราช่างสั้นนัก
อีกไม่กี่ก้าว เธอก็ไม่อาจเดินหน้าได้อีก หรือแม้แต่จะมองกลับไปเลย เธอก็ไม่สามารถ
ชีวิตของทุกคนช่างสั้นนัก
ทุกสิ่งเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา ขอให้เธอตระหนักสิ่งนี้ไว้ในใจอยู่ตลอดเวลา
