บางช่วงของชีวิตเหมือนหินที่กลิ้งหล่นลงมาจากภูเขา ที่สูงเกินกว่าจินตนาการ
เรานั่งอยู่ตรงนี้ แต่ ใจเรากลับคิด คิดถึงอดีต คิดถึงอนาคต
และเริ่มปั้น
ปั้นให้ความคิด ผสมกับอารมณ์จน เป็นก้อน
ใหญ่ขึ้น ๆ
จนสับสน
จนอึดอัด
จนอยากจะหยุดๆๆ
แต่ก็สายเกินไปแล้ว ก้อนที่ปั้นนั้นมันดันกลิ้งหล่นลงมาจากภูเขาแล้ว
และได้แต่กลิ้งต่อไป เก็บรวบรวมเศษฝุ่น ดิน ทราย ทำให้มันใหญ่ขึ้นอีก
แน่นอน ว่า ยากที่จะหยุด จนเราอยากหายไปจากโลกแทน อยากหายไปเลย
ไปต้องกลิ้งมันอีกต่อไป
มันยังคงกลิ้งไปๆ
จนเราลืมไปว่า จริงๆแล้ว สิ่งที่เรากลิ้งอยู่นั้น ไม่มีอยู่จริง
เรายังไม่ีู้รู้เลยว่า เรากำลังกลิ้งอะไรอยู่
... หายใจเข้าลึกๆ ไหนล่ะ ก้อนหินก้อนนั้น
... มองไปรอบๆตัว เจอก้อนหินก้อนนั้นไหม
