บางช่วงของชีวิตเหมือนหินที่กลิ้งหล่นลงมาจากภูเขา ที่สูงเกินกว่าจินตนาการ
เรานั่งอยู่ตรงนี้ แต่ ใจเรากลับคิด คิดถึงอดีต คิดถึงอนาคต
และเริ่มปั้น
ปั้นให้ความคิด ผสมกับอารมณ์จน เป็นก้อน
ใหญ่ขึ้น ๆ
จนสับสน
จนอึดอัด
จนอยากจะหยุดๆๆ
แต่ก็สายเกินไปแล้ว ก้อนที่ปั้นนั้นมันดันกลิ้งหล่นลงมาจากภูเขาแล้ว
และได้แต่กลิ้งต่อไป เก็บรวบรวมเศษฝุ่น ดิน ทราย ทำให้มันใหญ่ขึ้นอีก
แน่นอน ว่า ยากที่จะหยุด จนเราอยากหายไปจากโลกแทน อยากหายไปเลย
ไปต้องกลิ้งมันอีกต่อไป
มันยังคงกลิ้งไปๆ
จนเราลืมไปว่า จริงๆแล้ว สิ่งที่เรากลิ้งอยู่นั้น ไม่มีอยู่จริง
เรายังไม่ีู้รู้เลยว่า เรากำลังกลิ้งอะไรอยู่
... หายใจเข้าลึกๆ ไหนล่ะ ก้อนหินก้อนนั้น
... มองไปรอบๆตัว เจอก้อนหินก้อนนั้นไหม
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น