คุณยายคนหนึ่งเปิดร้านเป็นเพิงเล็กๆอยู่ในซอยใกล้ถนนใหญ่ รถแล่นผ่านไปมาอย่างรวดเร็ว ตรงข้ามร้านของป้าคือร้านอาหารร้านหนึ่ง คนแน่นขนัด
คุณยายเกลี่ยแป้งสูตรโบราณ ที่แกบอกว่าผสมถั่วลงไปด้วย
ขนมเบื้องโบราณของแก ใครกินแล้วจะติดใจเพราะรสชาติที่กลมกล่อม ทั้งเค็ม มัน และหอมกุ้ง ยายแกยังใส่ลูกพลับแห้งเพื่อเพิ่มรสชาติ คุณยายเล่าให้ฟังโดยไม่ต้องถาม
แกยังบอกอีกว่าขนมเบื้องสูตรแกหากินยาก
ฉันรับประกันในความอร่อย นึุกสงสัยว่าสูตรของแกจะยังอยู่ไหมถ้าแกไม่อยู่แล้ว
ทำไมแกแก่แล้วต้องมานั่งหลังขดหลังแข็งทำขนมเบื้องทุกวันด้วยนะ คำถามนี้อาจเกิดขึ้นในใจของคนที่ผ่านไปผ่านมา ถ้าไม่นับรวมคนที่ไม่เคยสังเกตเห็นแก
เพราะเงินหรือเปล่า แบบที่ฉันทำงานมานับสิบปี ทะเลาะกับลูกน้อง มีปัญหากับเถ้าแก่ นั่งคุมขมับทุกวันเพราะเรื่องตัวเลข ฉันทำเงิน เพื่อลูก เพื่อภรรยา เพื่ออนาคต
ใช่แล้วล่ะ เพราะอย่างนี้แน่ๆ ลูกหลานแกคงไม่อยู่ แกคงไม่มีเงินเลี้ยงตัวเองแน่ จึงต้องทำขาย
ฉันจึงถามคุณยายด้วยคำถามเดียวกับที่คิดไว้
คุณยายครับ ทำไมถึงต้องมาขายขนมเบื้องด้วย
คุณยายตอบอย่างไม่รีรอ คำตอบของแกทำให้ผมกลับไปนั่งคิด
แกบอกว่า แกมีเงิน เงินไม่ใช่ปัญหาของแก แต่แกเบื่อที่จะอยู่กับบ้านเฉยๆ อยากพูดคุยกับลูกค้า อยากเห็นว่าขนมของแกนั้นมีความหมาย แกมีความสุขมากที่ได้พูดคุยกับคนอื่นๆ และเห็นใบหน้าของลูกค้าตอนลิ้มรสขนมเบื้องโบราณของแก
ฉันคิดอะไรได้
ฉันคิดว่า คนเราต้องการอะัไรมากที่สุดในชีวิต ... แน่นอน ความสุข
ความสุขนั้นมาจากไหน ... รถยนต์คันใหม่ ใช่สุข แต่สุขเพียงไม่กี่วัน หรือไม่กี่เดือน รถยนต์คันนั้นก็กลายเป็นรถเก่า เหมือนคันก่อนๆ ที่ฉันไม่เคยรู้สึกมีความสุข ถ้าสุขแบบนี้ก็คงเหมือน มือถือใหม่ บ้านใหม่ กล้องใหม่ โซฟาใหม่ ทีวีใหม่ เสื้อชุดใหม่ กระเป๋าใหม่ รองเท้าใหม่ หรือก็อาจจะเหมือน การไปเที่ยวกลางคืน หรือไปกินข้าวร้านแพงๆ ที่ความสุขดูเหมือนเป็นกราฟไซน์ ที่เรามักจะหาอะไรใหม่ๆเพื่ิิอให้มีความสุข สุดท้ายก็ตกกลับมาที่baseline
หรือว่า จะมีความสุขจากความทรงจำดีๆ เหมือนกับการเปิดอัลบัมรูปแล้วนึกถึงอดีต
หรือจะเป็นความสุขจากการที่เห็นคนอื่นมีความสุข ความสุขจากการทำให้คนอื่นมีความสุข เหมือนที่คุณยายทำ
หรือจะเป็นความสุขจากการเลื่อนขั้นในหน้าที่การงาน ความสุขจากการเป็นใหญ่เป็นโต
มีคนเคยบอกไว้ว่าความสุขส่วนใหญ่ของเรามาจากความสัมพันธ์ เพียงแค่มีเพื่อน มีญาติพี่น้อง มีพ่อแม่ มีลูก แล้วใช้เวลาร่วมกัน แค่นี้ก็มีความสุขที่่สุดแล้ว
บางคนก็บอกว่าความภาคภูมิใจ การได้รับการยอมรับจากสังคม นั่นคือความสุขที่สุด
ถ้าทางคริสต์ ก็คงเป็นสันติสุข
ถ้าทางพุทธ ความสุขนั้นอยู่ที่ตัวของเราเอง ถ้าบรรลุธรรม ก็จะไม่สุขและไม่ทุกข์
ฉันก็ชักไม่แน่ใจ ว่า สุดท้ายแล้วสิ่งที่เราต้องการที่สุดคือความสุขหรือเปล่า
บางทีก็อาจจะต้องใช้ชีวิตต่อไปโดยไม่ต้องคิดถึงมันอีก หรือ จะคิดต่อไปเรื่อยๆ หรือ จะเลือกความสุขจากตัวเลือกด้านบนซักข้อสองข้อดีนะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น