ยาก

            สิ่งที่่ยากไม่ใช่สิ่งที่ซับซ้อน แต่สิ่งที่ยากคือสิ่งที่เข้าใจได้ยาก

            ความรู้ส่วนใหญ่จะเข้าใจได้ด้วยการรับรู้พื้นฐาน ถ้ามีสิ่งที่นอกเหนือสิ่งที่เราเคยรับรู้และสัมผัส เีราจะรู้สึกยอมรับมันไม่ได้ หรือไม่เข้าใจว่ามันคืออะไร เช่น

            ทฤษฏีเกี่ยวกับก๊าซ สมมติว่ามีกระบอกสูบตั้งอยู่ในห้องนอน โดยมีโมเลกุลของออกซิเจนจำนวนหนึ่งบรรจุอยู่ ในหัวของเราก็จะเห็นภาพโมเลกุล O2 วิ่งไปวิ่งมาแบบสุ่ม โดยอาจมีโมเลกุลชนผนัง หรือชนกันเองทำให้ทิศทางและความเร็วของโมเลกุลนั้นเปลี่ยนไป พลังงานจลน์ 1/2mv^2 ของแต่ละโมเลกุลไม่เท่ากัน แต่รวมๆแล้วเป็นพลังงานจลน์เฉลี่ย =N1/2MVrms^2 โดยคิดผลบวกของพลังงานจลน์แต่ละโมเลกุลโดยให้ความเร็วเป็นรากที่สองของกำลังสองเฉลี่ยเท่ากันทุกโมเลกุล  ถ้าเรากดกระบอกลูกสูบนั้นลงไป(กำลังเห็นภาพลูกสูบเคลื่อนลง ทำให้ปริมาตรลดลง)โมเลกุลก๊าซต่างๆก็จะชนผนังด้วยความถี่สูงขึ้นโดยความเร็วก่อนชนและหลังชนเท่ากัน แรงที่กระทำต่อผนังกระบอกสูบจึงสูงขึ้น
ตามไปด้วย แรงต่อพื้นที่ผิวจึงมากขึ้นหรือความดันมากขึ้น

            แล้วถ้าพูดถึงสนามไฟฟ้า เรารู้ว่าถ้านำประจุไปวางบนสนามไฟฟ้าจะมีแรงกระทำต่อประจุนั้น แต่สนามคืออะไร มันไม่ใช่คลื่น ไม่ใช่อนุภาค มันเหมือนเป็นแรงอะไรบางอย่างที่มองไม่เห็น แต่รับรู้ได้ว่ามันมีอยู่ ถ้าเอาประจุไฟฟ้ามาเขย่า เหมือนเขย่าขวดนม ด้วยความถึ่ที่สูงพอ มันจะปล่อยอะไรบางอย่างออกมา โดยถ้ามีความถี่ที่เหมาะสม มันจะมองเห็นได้ มันคือแสง หรือคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้า ที่บางครั้งมันก็ทำตัวเป็นคลื่น บางครั้งก็ดูคล้ายอนุภาค(มันทำสองอย่างพร้อมๆกันนะเพราะแสงมันก็คือแสง) อย่างโฟโตอิเล็กทริก เป็นต้น

           ถ้าจะบอกว่าเรื่องที่ซับซ้อนเป็นสิ่งที่ยากมันก็ไม่ใช่ เพราะภายใต้สิ่งที่ซับซ้อนที่สุดมันจะมีสิ่งที่พื้นฐานที่สุดรองรับอยู่เสมอ ตัวที่เป็นสิ่งพื้นฐานที่สุดนั่นเองที่เป็นสิ่งที่เข้าใจได้ยากที่สุด มันจึงเป็นสิ่งที่ยากที่สุด   เนื่องมาจากคำถามเพียงคำถามเดียวว่า 'ทำไม'

           บางทีเรื่องของเราอาจจะไม่ได้ซับซ้อนอะไร แต่สิ่งที่เราจะเรียกว่าความรักบางครั้งก็เข้าใจได้ยากเหลือเกิน