วันที่สี่ จริงๆวันที่ห้า

วันนี้วันที่ห้าแล้ว เป็นวันอาทิตย์ที่หนาวเหน็บและฝนตก ผมจะพิมพ์เรื่องราวของเมื่อวานซึ่งเป็นวันเสาร์ที่หนาวเหน็บเช่นกัน ลมแรงพัดตัวแทบปลิว ผมไปเจอมาเรียและแอนเดรียตอนบ่ายโมง เราสามคนจะไป  palace of the parliament กัน ผมไปสายเล็กน้อยเพราะต้องรอรถไฟฟ้าใต้ดิน ผมไปขึ้นที่ Izvor สถานีรถไฟฟ้าที่ผมจะต้องไปวันพรุ่งนี้อีกครั้งหนึ่ง เดี๋ยวค่อยเล่าให้ฟัง

เราฝ่าลมแรงจนแทบจะแช่แข็งเข้าไปในตึกใหญ่ยักษ์ เดินผิดทางครั้งสองครั้งก็เจอประตูทางเข้า ข้างในคนเต็มไปหมด เยอะจนแน่น แน่นจนเบียด ส่วนหนึ่งเป็นชาวต่างชาติที่มาท่องเที่ยว ที่นี่ใช้บัตร ISIC ได้ (บัตรนักเรียน international ทำได้ตามทัวร์ต่างๆ) ลดราคาจาก 25 เล เป็น 13 เล ก็โอนะ ส่วนถ้าเป็นคนโรมาเนียก็ไม่เสียตัง ไม่แฟร์เลย ไม่แฟร์สำหรับผม แต่คงแฟร์กับมาเรียและแอนเดรีย ความแฟร์นี่ขึ้นกับมุมมองจริงๆนะ

ด้วยต้องรออีกซักพัก ผมจึงชวนพวกเขาไปหาอะไรร้อนๆทาน ทั้งสองคนนำไปที่ร้านกาแฟร้านหนึ่ง ใกล้กับสวน cismigiu (อ่านว่า ชีสมิจิว) ผมสามารถเดินกลับได้สบายๆ ผมสั่งช็อกโกแลตเทีย (ช็อกโกแลตร้อน) ใส่รัม มาเรียสั่งช็อกโกแลตร้อนใส่นูกัต ส่วนแอนเดรียสั่งชากุหลาบ ดูผู้ยิ๊งผู้หญิง ช็อกโกแลตร้อนที่นี่ไม่ธรรมดา เป็นเหมือนช็อกโกแลตบาร์มาละลายมากกว่าเป็นเครื่องดื่ม เราต้องใช้ช้อนตักกิน แอนเดรียบอกว่านี่น่าจะtraditionalมากกว่าแบบดื่ม แต่พวกเขาก็ดื่มแบบดื่มกันนะ

หลังถ่ายรูปเซลฟีกันเรียบร้อย เราได้คุยเรื่องหนึ่งที่สำคัญมาก นั่นคือเงินเดือนของหมอ หมอที่นู่น มาเรียและแอนเดรียบอกว่าได้เดือนละ 400 เล (4000 บาท) ซึ่งไม่น่าเป็นไปได้ พวกเธอบอกว่าน้อยมาก หมอเลยไหลออกนอกประเทศ ประหนึ่งน้ำทะลักออกจากท่อน้ำแรงดันสูง ผมถามเปเตรวันนี้ว่าหมอนี่ได้เงินเดือนเท่าไหร่ เขาบอกว่าได้ขั้นต่ำก็ 400 ยูโร (16000บาท)อย่างมากถ้าเป็นเฉพาะทางก็ได้ 1000 ยูโร (40000 บาท) เขาบอกว่าเงินเดือนน้อยมากถ้าเทียบกับตะวันตกของยุโรป น้อยจริง ผมคิด

เราสองสามคน เดินกลับไป หมาน้อยเดินตาม ผมต้องหันกลับไปดูบ่อยๆ เพราะเคยได้ยินสำนวนว่า หมาลอบกัด ผมคิดว่าอาจจะจริงก็ได้นะ

ก่อนที่เราจะเข้าไปข้างใน เราต้องผ่านด่านตรวจ เหมือนขึ้นเครื่องบินไม่มีผิดเพี้ยน เราต้องถอดเข็มขัด กระเป๋า แจ็คเกต มือถือ ไกด์บอกว่าตอนนี้ถอดแค่นี้ ใครจะไปรู้ว่าวันพรุ่งนี้จะต้องถอดอะไรอีก

เราเข้าไปข้างในสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่ที่สุดในยุโรป เป็นรองแต่เพนทากอนที่วอชิงตัน ดีซี ไกด์เป็นชายร่างท้วม เตี้ย เขาจำรายละเอียดตัวเลขต่างๆได้อย่างแม่นยำ (หรือเปล่าก็ไม่รู้ เพราะไม่มีใครรู้) เขาหยอดมุกตลกเรื่อยๆระหว่างการเดินชมจากห้องหนึ่งสู่อีกห้องหนึ่ง

สิ่งก่อสร้างนี้สร้างเมื่อสมัยคอมมิวนิสต์และเสร็จหลังจากคอมมิวนิสต์ล่มสลาย ตอนนี้ใช้เป็นออฟฟิศสี่ร้อยกว่าห้อง จากพันกว่าห้อง สูงขึ้นข้างบนสิบกว่าชั้น และใต้ดินอีกเกือบสิบชั้น เป็นสิ่งก่อสร้างที่ใหญ่โตมโหฬารมาก แต่เทียบเท่าไม่ได้กับธรรมชาติที่ได้สร้างสรรค์น้ำตกไนอาการา หรือเทือกเขาหิมาลายา หรือแม้แต่พื้นที่เราเหยียบอยู่นั่นก็ยิ่งใหญ่ไม่แพ้กัน มนุษย์เป็นเหมือนมดตัวเล็กๆที่อยู่ใต้เท้าของธรรมชาติ

ห้องหับใหญ่โต อาคารส่วนใหญ่สร้างด้วยหินอ่อน มีแชนเดอเลียร์อันมหีมาติดอยู่ในฮอลล์ขนาดใหญ่ ไกด์พูดตลกว่าที่นี่เชาเชสคูกะไว้ให้เป็นที่แสดงละครแต่ดันลืมไปอย่างหนึ่ง ลืมสร้างที่แต่งตัวหลังเวที หลายๆอย่างทั้งพรม แชนเดอเลียร์ หรือหินอ่อน ล้วนมาจากเมืองต่างๆของโรมาเนีย พรมทั้งผืนทอด้วยมือขนาดใหญ่ยักษ์ ผ้าม่านหนักครึ่งตันแขวนกับบานหน้าต่าง ที่นี่เขาห้ามถ่ายรูป แต่ผมก็ถ่ายมา ไม่มีคนว่าแฮะ งั้นมาถ่ายรูปกันเถอะ

หลังจากเสร็จสิ้นในวังใหญ่ๆนี้ มาเรียแจกส้มกันคนละผล แอนเดรียแจกช็อกโกแลต ผมนึกได้ตอนนี้ว่าผมยังไม่ได้แจกอะไรใครเลย แต่ผมก็ถามพวกเธอนะว่า เอาน้ำป่าว

เราเคลื่อนย้ายตัวออกนอกประตูสู่ความหนาวเหน็บ แอนเดรียบอกลาผมด้วยการจูบที่แก้มสองข้าง ผมทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว แต่แก้มแอนเดรียนุ่มนิ่มนะ แอนเดรียลาไปอ่านหนังสือเตรียมสอบ ช่วงนี้อยู่ในช่วงสอบของหลายๆคน ผมกับมาเรียเดินทางต่อไป โดยละการสอบไว้เบื้องหลังสู่ ห้าง อาฟี่ Afi เราจะไปดูหนังกัน ห้างอาฟี่มีลูกโลกขนาดยักษ์ที่เป็นส่วนหนึ่งของตึก ขึ้นไปชั้นบนมีสิ่งก่อสร้างเหมือนผาหินจำลองอยู่ที่ด้านหนึ่งของห้าง เหมือนกับเดอะมอลล์บ้านเรา มาเรียไปซื้อตั๋วหนัง เธอบอกกับผมก่อนเข้าห้างว่า เธอเป็นต้อหิน ต้องควบคุมความดันในตาให้คงที่ เธอไม่ดู สามมิติ และไอแม็กซ์ เราซื้อหนังเรื่อง captain America : the winter soldier  ราคา 25 เล ราคานักเรียน  เราไปหาอะไรกินกัน ได้ร้านพิซซ่า ได้พิซซ่า canibale กับโค้กขวด พิซซ่าแห่งเนื้อ มีทั้งไส้กรอก ซาลามี แฮม เบคอน เนื้อทั้งนั้น ที่นี่เนื้อวัวมีราคาแพง ผู้คนมักกินหมูและไก่มากกว่า เมื่อวันก่อนเดียร์ถามว่าที่เมืองไทยกินอะไร ผมอยากเหลือเกินที่จะบอกว่า เรากินกันแทบทุกอย่าง หล่อนสงสัยว่าพวกเรากินงู หมา แมว อะไรอย่างนี้ไหม

เราเดินเข้าไปในโรง ปรากฎว่าเป็นโรงไอแม็กซ์ สามมิติ ทั้งสองอย่างที่มาเรียดูไม่ได้ ผมถามเธอว่าจะดูได้ไหม หล่อนยืนยันว่าไม่เป็นไร พอกลับบ้านค่อยนอนเยอะๆ ผมก็แนะนำว่าให้หลับตานะถ้ารู้สึกไม่ดี

เราดูเทรลเลอร์ของหนังสองสามเรื่อง แต่ไม่มีโฆษณาเหมือนประเทศไทย คือแบบว่า เราก็เสียเงินเข้าไปดูนะ ยังต้องเสียเวลาดูโฆษณาอีกหรือ โรงหนังเมืองไทยชักจะเอาเปรียบกันเกินไปแล้ว ราคาก็แพงขึ้นทุกวันๆ โรงหนังยังได้เงินจากโฆษณาอีก ทำอย่างกับเป็นทีวีที่มีรายได้จากโฆษณา ถ้ามีโรงหนังไหนที่ไม่มีโฆษณา ผมจะเป็นคนแรกที่ไปดู

ผมดูหนังซับไตเติลโรมาเนีย ยังติดนิสัยหันไปดูซับไตเติล แม้จะอ่านไม่ออกก็ตาม ผมฟังภาษาอังกฤษไม่รู้เรื่องเท่าไหร่เลย ผมต้องฝึกอีกมาก

หลังดูเสร็จ ผมว่าหนังมันเฉยๆนะ ไม่สนุกมาก เหมือนที่ดู เคบินอินเดอะวู้ด ที่ผมต้องดูซ้ำ (มันคนละแนวกันหรือเปล่า)

ผมเดินไปส่งมาเรียที่บ้าน หล่อนอาศัยอยู่กับแม้และน้องสาว(หรือพี่สาว ผมไม่แน่ใจ) ระหว่างเดินหล่อนชวนผมคุยนู่นนี่นั่น ทั้งเรื่องจูบแก้ม สูบบุหรี่ที่แพร่หลายมาก มาเรียเพิ่งเลิกบุหรี่ได้ซักพัก เธอว่าบุหรี่แพร่หลายผ่านสื่ออเมริกัน กฎหมายระบุห้ามกินเหล้าสูบบุหรี่ก่อนอายุสิบแปด แต่ส่วนใหญ่ก็ละเมิดกันเป็นปกติ เริ่มสูบเริ่มดื่มกันตั้งแต่อายุสิบสี่! การสูบบุหรี่ที่นี่เป็นการเข้าสังคม คนที่ไม่สูบคงดูแปลกออกไป ผมยินดีที่เมืองไทยไม่มีค่านิยมเช่นนี้ และขออย่าให้สร้างขึ้นมา ทั้งการดื่มเหล้าและสูบบุหรี่ เราควรคำนึงถึงผลลัพธ์ที่จะเกิดขึ้นในอนาคต ทั้งเงินที่ต้องเสีย ความสุขที่ไม่จีรัง และสุขภาพที่ย่ำแย่ เราไม่ควรมองว่ามันเท่ มันทำให้ดูแมน หรือเป็นผู้ใหญ่ เราไม่ควรนำเอาสิ่งไม่ดีจากประเทศรอบๆ ทั้งอเมริกาหรือยุโรปเข้ามา ผมคิดว่าเราควรมองไปข้างหน้ามากกว่าที่จะมองไปข้างๆ

ผมส่งหล่อนที่บ้าน บ้านหล่อนเป็นคอนโดมีเนียมท่ามกลางคอนโดอื่นๆนับสิบ หล่อนบอกว่าที่นี่สร้างสมัยคอมมิวนิสต์เพื่อเกณฑ์คนจากเมืองอื่นๆ ทั้งประเทศโรมาเนียมีคน 22ล้านคน น้อยกว่าเราสามเท่า ในกรุงเทพของเรามีคนกว่า 10 ล้านคน หล่อนบอกว่านั่นครึ่งหนึ่งของคนทั้งโรมาเนียเชียวนะ ผมเห็นด้วยว่ากรุงเทพเมืองเทพสร้างนั้นมีคนมากไป รถมากไป มอเตอร์ไซมากไป ขยะมากไป น้ำเน่ามากไป ของหักพังมากไป (ตึกเก่าทุกตึกในโรมาเนียมีกราฟิติละเลงอยู่!) เราควรจะกระจายความเจริญสู่จังหวัดอื่นๆโดยรอบ และที่สำคัญคือพัฒนาไปพร้อมกับอนุรักษ์ของๆเรา สิ่งนี้สำคัญมากสำหรับการท่องเที่ยวและการมีเรื่องเล่าให้ลูกหลานและเพื่อนฝูงฟัง

เรายืนอยู่หน้าประตูคอนโด หล่อนถามว่าจะลองจูบลาแบบโรมาเนียไหม ผมตอบไปว่า ได้สิ ผมยังงกๆเงิ่นๆเช่นเคย